Een fijne fulltime baan, een gedeeld bedrijf én tijd voor gezin, familie, vrienden en gezelligheid. Tot maart 2018 liep het leven van Ad Koremans op rolletjes. ‘We werkten hard en veel, maar met veel plezier. Nog, gelukkig. Maar anders, dat wel.’

Ad stapte direct onder de lauwe douche. ‘Ik dacht dat het meeviel maar mijn huid viel van me af. Het Erasmus stuurde me meteen door naar Beverwijk.’ Jolanda: ‘Zijn hoofd, handen, armen, rug: allemaal vreselijk verbrand. Drie weken lag hij in levensgevaar, daarna nog weken in coma, ingepakt als een mummie. Een hele zware tijd.’

Na een overplaatsing naar Breda mocht Ad eindelijk naar huis. Jolanda: ‘Hij zat helemaal onder de zwarte korsten. Die moest ik er telkens met een pincet afhalen.’ Ad: ‘Ik ben nog zeker 30 keer geopereerd en heb ruim een jaar dagelijks gerevalideerd. Maar ik ben er relatief goed uitgekomen.’ Jolanda knikt: ‘Ik vind dat hij er goed uitziet.’

Deze vraag stelde Céline voor dit magazine aan Corné.

‘Ik vond het een lastige vraag omdat ik in al die jaren ontzettend veel schades heb meegemaakt. Uiteindelijk koos ik voor deze brand omdat er zoveel speelde. Een brand met veel persoonlijke impact, een total loss bedrijf, Ad die niets meer kon, versnipperde informatie en nog een andere verzekeraar waarmee het moeizaam verliep. Ik ben heel blij dat ik ze heb kunnen helpen. Ook heb ik enorme bewondering voor hoe zij de brand een plek hebben kunnen geven en het leven weer op een positieve manier hebben opgepakt.’

Dat vertraagde de afhandeling. Corné: ‘Dagen zijn we bezig geweest met het opstellen van inventarislijsten. Daarnaast wilde de verzekeraar de elektrakeuring zien, maar die konden we niet vinden.’

Ad: ‘Gelukkig wist mijn leidinggevende nog dat ik tijdens mijn opleiding het benodigde certificaat had behaald.’ Corné: ‘Alle puzzelstukjes bij elkaar hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat dit gezin goed verder kon.’

Waardering is er ook voor Corné. Ad: ‘Zakelijk is hij ons grote geluk geweest. Hoe hij zich voor 200% voor ons heeft ingezet; dan ben je een goed mens. Jolanda en Rick, en later ik ook, konden hem altijd bellen. Corné is een bescheiden man met een grote inbreng. We zijn zo ontzettend tevreden, hebben hem al heel vaak bedankt en dat blijven we doen. Ook als hij straks weg is bij Luyten. Verandert er daardoor iets? Nee; wat Corné heeft, zit in heel Luyten. Het zit daar gewoon goed.’